Persoonlijk

Waarom ik waarschijnlijk nooit meer mag hockeyen

selected“Je zal nooit meer kunnen hockeyen,” is wat ik 3 weken geleden te horen kreeg. Dat was nogal een klap. Ik had een kijkoperatie gehad aan mijn knie en dat was het antwoord op de eerste vraag die ik stelde aan de dokter toen ik weer wakker werd. Waar ik dacht dat ik ‘gewoon’ geopereerd zou worden aan een scheurtje in mijn meniscus, liep dit toch even iets anders.

Ik heb namelijk loslatend kraakbeen. 

Mediale chondrolyse, noemen de medici dat. Dit betekent dat mijn kraakbeen niet meer netjes als een zacht laagje om mijn knieschijf blijft zitten, zoals bij gezonde mensen. Je kunt het vergelijken met een opbollend tapijt dat van de vloer loskomt. Erg vervelend en vooral heel erg pijnlijk en instabiel, met gevolgen voor mijn verdere (sport)leven.

Hoe ziet de toekomst eruit? 

In één woord: onzeker. Ik moet heel veel langs de fysio en krijg een soort van “plaksel” ingespoten om het allemaal weer strak op elkaar te lijmen. De voorspelling is dat het binnen een half jaar weer geheeld is, maar er zijn wel dingen waar ik de rest van mijn leven rekening mee moet houden. Één daarvan is dat ik nooit meer mag hockeyen en dat is een pijnlijke realisatie. Hier heb ik de liefste vriendinnetjes mee ontmoet, een echte hechte groep buiten mijn studieomgeving. Langzaam begin ik te verwerken dat het gewoonweg te risicovol zou zijn om met deze sport door te gaan (telkens weer die klappen op je kraakbeen door het heen en weer rennen plus onverwachte bewegingen), maar die meiden… Die ga ik missen. Plus, ik ben niet echt een sporter, maar sinds ik hockeyde met een groep, ging dit steeds beter. Ik werd eindelijk een beetje fit, dus deze diagnose was een echte klap voor mij.

“maar die meiden… Die ga ik missen.”

Voor nu 

Vanaf 5 december ga ik op krukken door het leven, met vallen en opstaan. En man, wat haat ik het. Ik ben totaal afhankelijk van mijn omgeving: mijn lieve vriend, mijn bestuursgenootjes en familie. Gelukkig ben ik al drie weekjes verder en helpt iedereen me zoveel ik kan. Toch kan ik het niet laten om de kleine dingetjes te missen: wandelen met mijn hondje, koffie pakken en even snel rennen voor de trein (waardoor ik deze al meerdere malen gemist heb). Sowieso is treinen met krukken een echte hel, want mezelf in zo’n trein slepen is altijd een gigantisch gedoe, vooral met een rugzak om.

Positief denken

Dat is deze weken mijn mantra: me focussen op mijn herstel. Dat is, geloof me, erg pittig, maar ik zie mezelf met de dag verbeteren. Zo heb ik vandaag geprobeerd te fietsen. Ook leun ik steeds minder op mijn krukken en krijg ik serieus armspieren (good bye, kippenvleugeltjes!). Toch ben ik dolblij als die rotdingen weg mogen over 3 weken en ik weer kan lopen. Want lopen en daarmee jezelf verzorgen, is echt ontzettend belangrijk voor mij.

“… hoe heerlijk het is om 100% gezond te zijn.”

Wanneer je als jong persoon niet meer de dingen kan doen waar je normaal niet eens over nadenkt, realiseer je je pas hoe heerlijk het is om 100% gezond te zijn. Dit is een mooi leermoment voor mij en heeft me des te meer doen realiseren hoe dankbaar je moet zijn met een gezond lichaam.

Advertenties

6 gedachten over “Waarom ik waarschijnlijk nooit meer mag hockeyen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s